සඳ කිඳුරු නාඩගම වෙනුවෙන් ඩිංගිරි මුදියන්සේටවත් නැති කැක්කුමක් සීලවංස හාමුදුරුවන්ට තිබුණි. සමහර වෙලාවට සඳ කිඳුරිය චරිතය රඟපාන අයුරුත් ලැයිනෝනාට කියා දෙන්නේ සීලවංස හාමුදුරුවන් ය. ඔහොම කියා දෙන වෙලාවක වැරදීමකින් ලැයිනෝනාගේ පියයුරුවකටත් සීලවංස හාමුදුරුවන්ගේ අතක් වැදී තිබිණි. පළමු වතාවේ එය වැරදීමකින් සිදු වූව ද පස්, හය වෙනි වතාවෙත් එය සිදුවන විට වැරදීමකින් සිදුවන දෙයක් නොවන බව ලැයි නෝනාට වැටහී තිබිණි. එහෙයින් ඒ දර්ශනය ම තවත් දහ දොළොස් වතාවක් පුරුදු වෙන්නට ලැයිනෝනාට සිදුවිණි. "කිඳුරා ලගින්නේ ඕබඩ කැදැල්ලේ කිඳුරී ලගින්නේ ඔහුගේ තුරුල්ලේ දෙළුම් වීර පළු කෝන් හිඹටු සහ එරඹකැන් අතු බරින් බරව ගොස් ඉදී තිබෙන සැටි බලනෙත” "කිඳුරී ලගින්නේ ඔහුගේ තුරුල්ලේ” කියන හැම මොහොතකම සීලවංස හාමුදුරුවන්ගේ ප්‍රාශ්වාස වාතයේ උණුසුම ලැයිනෝනාගේ බෙල්ලට දැනිණි.
Read this book? Sign in to share a review with other readers.
